arian Głosek niewątpliwie przeprowadził największe, jak do tej pory, badania na temat broni obuchowej w zbiorach polskich. Pozycja "Broń obuchowa..." jest ich owocem.
siążka jest niejako kontynuacją badań profesora Andrzeja Nadolskiego nad bronią obuchową w wiekach IX-XII. Do 4 podstawowych typów wymienionych w owej pracy, Marian Głosek dodaje 9 własnych, będących rezultatem podzielenia egzemplarzy muzealnych oraz tych pochodzących z prywatnych kolekcji, do których udało mu się dotrzeć.
prócz niewątpliwego wkładu do badań nad traktowaną przeważnie po macoszemu bronią obuchową, niewątpliwie bardzo cenną rzeczą są rysunki i zdjęcia dające w sumie chyba największą tego rodzaju publikację w Polsce. Książka jest relatywnie nowa i prawdopodobnie zawiera większość egzemplarzy tego rodzaju broni, jakie można znaleźć w naszym kraju.
iestety, pozycja napisana jest wyjątkowo suchym językiem i poza typologią toporów nie znajdziemy w niej wiele więcej. Raczej tylko dla koneserów i osób zainteresowanych tematem.
Marian Głosek, Późnośredniowieczna broń obuchowa w zbiorach polskich, Instytut Archeologii i Etnologii PAN, SCIENTIA - Naukowa Oficyna Wydawnicza, Warszawa-Łódź 1996, s. 143, ISBN 83-85463-45-3
arian Głosek niewątpliwie przeprowadził największe, jak do tej pory, badania na temat broni obuchowej w zbiorach polskich. Pozycja "Broń obuchowa..." jest ich owocem. 
siążka jest niejako kontynuacją badań profesora Andrzeja Nadolskiego nad bronią obuchową w wiekach IX-XII. Do 4 podstawowych typów wymienionych w owej pracy, Marian Głosek dodaje 9 własnych, będących rezultatem podzielenia egzemplarzy muzealnych oraz tych pochodzących z prywatnych kolekcji, do których udało mu się dotrzeć. 
prócz niewątpliwego wkładu do badań nad traktowaną przeważnie po macoszemu bronią obuchową, niewątpliwie bardzo cenną rzeczą są rysunki i zdjęcia dające w sumie chyba największą tego rodzaju publikację w Polsce. Książka jest relatywnie nowa i prawdopodobnie zawiera większość egzemplarzy tego rodzaju broni, jakie można znaleźć w naszym kraju.
iestety, pozycja napisana jest wyjątkowo suchym językiem i poza typologią toporów nie znajdziemy w niej wiele więcej. Raczej tylko dla koneserów i osób zainteresowanych tematem.