ozycję tę zrezenzował już w Kwartalniku Historii Kultury Materialnej nr 1/1994 profesor M. Głosek, więc zainteresowanych pełniejszą oceną odsyłam do owego tekstu. To, co napisałem poniżej jest tylko moim komentarzem.
ecords of the Medieval Sword w jawny sposób nawiązuje do wcześniejszej książki Oakeshotta Sword in the Age of Chivalry. W zasadzie jest to obszerny katalog muzealnych egzemplarzy mieczy z wieków X-XV wraz z ich opisem, uwagami autora i krótkim przypomnieniem typologii (i jej modyfikacji).
utor zakład znajomość Sword... przez czytelnika i przypomina tylko najważniejsze fragmenty, głównie te, które uległy zmianie. Pomija całkowicie typologię jelców i głowic. Szkoda, że nie opisuje szerzej, co się stało z wielce intrygującym typem XVIIIe, wspominając tylko o duńskich mieczach sprzed naszej ery, które wyglądają tak, jakby pochodziły z XIV wieku. Może informacja ta znajduje się w wydaniu Sword... z roku 1980, do którego nie miałem dostępu.
ak już wspominał o tym profesor M. Głosek, kilka mieczy zostało "przesuniętych" z jednego typu do drugiego. Dodane typy XXI i XXII faktycznie budzą pewne wątpliwości, podobnie jak zaliczenie typowo dwuręcznego miecza do typu XIIIb. Można mieć też zastrzeżenia do klasyfikacji kilku egzemplarzy. Zarzut profesora Głoska na temat napisów na mieczach jest moim zdaniem nieco przesadzony.
ysoce istotne wydają się być uwagi autora dotyczące datowania mieczy - wiele z egzemplarzy poprzednio uważanych za XIV-wieczne okazuje się być 100 do 200 lat starszymi. Rzuce to nowe światło na badania bronioznawcze i sugeruje znacznie większą różnorodność typów broni w danym okresie, niż się z początku wydawało. Podobnie stawia pod dużym znakiem zapytania "ewolucyjne" teorie niektórych naukowców.
ecords of the Medieval Sword jest bardzo bogatym źródłem. Jedynym, czego w nim brakuje to dokładnych wymiarów broni (podana jest tylko długość ostrza). Tutaj należy zaznaczyć, że autor za bardzo ciężki uważa miecz ważący około 2 kg! Polecam wszystkim do kompletu wraz ze Sword in the Age of Chivalry oraz książką profesora M. Głoska Znaki i napisy na mieczach średniowiecznych w Polsce. Records... wznowiono w roku 2000, tak więc powinna być ona wciąż dostępna na rynku.
Ewart Oakeshott, Records of the Medieval Sword, The Boydell Press, Woodbridge 2000, s. 306, ISBN 0-85115-566-9
ozycję tę zrezenzował już w Kwartalniku Historii Kultury Materialnej nr 1/1994 profesor M. Głosek, więc zainteresowanych pełniejszą oceną odsyłam do owego tekstu. To, co napisałem poniżej jest tylko moim komentarzem.
ecords of the Medieval Sword w jawny sposób nawiązuje do wcześniejszej książki Oakeshotta 
utor zakład znajomość Sword... przez czytelnika i przypomina tylko najważniejsze fragmenty, głównie te, które uległy zmianie. Pomija całkowicie typologię jelców i głowic. Szkoda, że nie opisuje szerzej, co się stało z wielce intrygującym typem XVIIIe, wspominając tylko o duńskich mieczach sprzed naszej ery, które wyglądają tak, jakby pochodziły z XIV wieku. Może informacja ta znajduje się w wydaniu Sword... z roku 1980, do którego nie miałem dostępu. 
ak już wspominał o tym profesor M. Głosek, kilka mieczy zostało "przesuniętych" z jednego typu do drugiego. Dodane typy XXI i XXII faktycznie budzą pewne wątpliwości, podobnie jak zaliczenie typowo dwuręcznego miecza do typu XIIIb. Można mieć też zastrzeżenia do klasyfikacji kilku egzemplarzy. Zarzut profesora Głoska na temat napisów na mieczach jest moim zdaniem nieco przesadzony. 
ysoce istotne wydają się być uwagi autora dotyczące datowania mieczy - wiele z egzemplarzy poprzednio uważanych za XIV-wieczne okazuje się być 100 do 200 lat starszymi. Rzuce to nowe światło na badania bronioznawcze i sugeruje znacznie większą różnorodność typów broni w danym okresie, niż się z początku wydawało. Podobnie stawia pod dużym znakiem zapytania "ewolucyjne" teorie niektórych naukowców.