wart Oakeshott odszedł z tego świata w sierpniu 2002 roku. Spod jego ręki wyszło wiele książek dotyczących broni z okresu średniowiecza, z których do klasyki należą "Sword in the Age of Chivalry", "Records of the Medieval Sword" oraz "Archaeology of Weapons" i "European Arms and Armour". "Sword in Hand" to ostatnia pozycja tego autora, nie tak istotna jak powyższe, ale niewątpliwie interesująca.
siązka napisana jest typowym dla Oakeshotta gawędziarskim stylem i składają się na nią pisane pod koniec lat 90 eseje. Właściwie jej tytuł jest nieco mylący, ponieważ autor bardzo często traktuje miecze (dość dokładnie opisane już zresztą w poprzednich swoich książkach) jako pretekst do przytoczenia ciekawej anegdoty czy opowieści z czasów średniowiecza. Często zwraca uwagę na pozornie drobne fakty i ogromne konsekwencje, jakie za sobą ciągną dla bronioznawcy, czy też studenta historii wojskowości. Cały rozdział poświęca na przykład na krótki opis ideału rycerza albo tematowi pierwszego pojawienia się długiego miecza.
ak zwykle, autor nie pretenduje do naukowości, nazywając siebie skromnie "amatorem", raczej zabiera czytelnika na krótką wycieczkę, dzieląc się z nim swoimi obserwacjami i przemyśleniami. Nie budzi zbyt wielkich kontrowersji, ale skłania do zastanowienia, licząc na to, że skorzysta na tym następne pokolenie badaczy.
łówną wadą tej książki jest jej wysoka cena. Za niecałe 150 stron wydawca życzy sobie $60, co nawet jak na zachodnie warunki stanowi sumę niebagatelną. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to pozycja, z którą prędzej, czy później warto się zapoznać.
wart Oakeshott odszedł z tego świata w sierpniu 2002 roku. Spod jego ręki wyszło wiele książek dotyczących broni z okresu średniowiecza, z których do klasyki należą "Sword in the Age of Chivalry", "Records of the Medieval Sword" oraz "Archaeology of Weapons" i "European Arms and Armour". "Sword in Hand" to ostatnia pozycja tego autora, nie tak istotna jak powyższe, ale niewątpliwie interesująca.
siązka napisana jest typowym dla Oakeshotta gawędziarskim stylem i składają się na nią pisane pod koniec lat 90 eseje. Właściwie jej tytuł jest nieco mylący, ponieważ autor bardzo często traktuje miecze (dość dokładnie opisane już zresztą w poprzednich swoich książkach) jako pretekst do przytoczenia ciekawej anegdoty czy opowieści z czasów średniowiecza. Często zwraca uwagę na pozornie drobne fakty i ogromne konsekwencje, jakie za sobą ciągną dla bronioznawcy, czy też studenta historii wojskowości. Cały rozdział poświęca na przykład na krótki opis ideału rycerza albo tematowi pierwszego pojawienia się długiego miecza.
ak zwykle, autor nie pretenduje do naukowości, nazywając siebie skromnie "amatorem", raczej zabiera czytelnika na krótką wycieczkę, dzieląc się z nim swoimi obserwacjami i przemyśleniami. Nie budzi zbyt wielkich kontrowersji, ale skłania do zastanowienia, licząc na to, że skorzysta na tym następne pokolenie badaczy.
łówną wadą tej książki jest jej wysoka cena. Za niecałe 150 stron wydawca życzy sobie $60, co nawet jak na zachodnie warunki stanowi sumę niebagatelną. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to pozycja, z którą prędzej, czy później warto się zapoznać.